İşçi haklarını korumakla yükümlü sendikalarda koltuklar, genel başkanların çocuklarına devredilerek örgütler adeta özel aile mülküne dönüştürüldü.
Türkiye sendikal hareketinde uzun yıllardır süregelen genel başkanlık saltanatı, son dönemde yeni bir boyut kazandı. Yarım asıra yaklaşan görev süreleriyle dikkat çeken isimler, yönetim kademelerini kendi aile üyeleriyle dizayn etmeyi sürdürüyor. İşçi örgütlerinde liyakat esaslı yapının yerini "baba-oğul" ikilisine bırakması, sendikal demokrasi tartışmalarını yeniden alevlendirdi.
Hızlandırılmış kariyer basamakları
Dok Gemi-İş, TOLEYİS ve Belediye-İş gibi dev yapılar, bu aileleşme sürecinin en somut adresleri olarak öne çıkıyor. Dok Gemi-İş’te 35 yıldır başkanlık koltuğunda oturan Hüseyin Necip Nalbantoğlu, oğlu Emre Ahmet Nalbantoğlu’nun askerlik hizmeti sonrası sendikada şube başkanlığından genel başkan yardımcılığına uzanan "hızlı" yükselişine zemin hazırladı.
Benzer bir işleyiş TOLEYİS’te de göze çarpıyor. 49 yıllık başkan Cemail Bakındı, oğlu Murat Bakındı’yı iş hayatının başında sendika yönetimine sokarak geçen yıl genel başkan yardımcılığına taşıdı. Belediye-İş cephesinde ise Nihat Yurdakul, oğlu Murat Yurdakul’un şube başkanlığından genel başkan yardımcılığına geçişini tek listeli genel kurul stratejisiyle sağladı.
Yargı süreçleri ve tartışmalı iddialar
Sendikalardaki bu kişisel tasarruflar sadece yönetim değişikliğiyle sınırlı kalmıyor; başkan çocuklarının isimleri sık sık yargı dosyalarında da yer alıyor. Belediye-İş Genel Başkan Yardımcısı Murat Yurdakul’un Söke Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülen dolandırıcılık davası ile Hak-İş Başkanı Mahmut Arslan'ın oğlu Osman Arslan’ın Merkez Bankası soruşturmalarındaki ismi, sendikalarda oluşan aile yapısının yarattığı soru işaretlerini artırıyor. Ayrıca Memur-Sen Başkanı Ali Yalçın’ın oğlunun villalarıyla ilgili iddialar, konunun TBMM gündemine kadar taşınmasına neden oldu.
