ABD’li Neocon isimlerin hegemonyanın sonuna dair kaleme aldığı karamsar analizlerin perde arkasında, kamuoyunu yeni bir kara harekatına ikna etmeyi amaçlayan stratejik bir psikolojik harp operasyonu yattığı iddia ediliyor.
Amerikan dış politika çevrelerinde son dönemde dikkat çeken bir görüş değişikliği yaşanıyor. Robert Kagan ve Max Boot gibi Neocon düşünce dünyasının önde gelen isimleri, art arda yaptıkları çıkışlarla ABD’nin küresel ölçekte güç kaybettiğini ve İran ile Çin gibi rakipler karşısında köşeye sıkıştığını savunmaya başladı. Kagan, Hürmüz Boğazı'ndaki durumu "telafisi imkansız bir mağlubiyet" olarak nitelendirirken, Boot ise olası bir Tayvan çatışmasında ABD donanmasının bölgeyi terk etmek zorunda kalacağını ileri sürüyor.
Ancak uzmanlar, bu "teslimiyet" söyleminin bir samimiyetten ziyade, imparatorluk projesini devam ettirmek için tasarlanmış sofistike bir tuzak olduğu görüşünde birleşiyor.
Pentagon’da "Çekiç" Planı Hazırlığı
Bu karamsar tablo çizilirken, arka planda askeri hareketliliğin sürdüğü görülüyor. Pentagon’dan sızan bilgiler, "Çekiç" kod adlı yeni bir operasyonun masada olduğunu işaret ediyor. Savunma Bakanı Hegseth’in bölgedeki güçlerin Şubat ayına göre daha donanımlı olduğunu açıklaması, Neoconların "imkansız" dediği kara harekatı seçeneğinin aslında aktif bir şekilde planlandığını gösteriyor.
Analistlere göre, uygulanan taktik oldukça şeffaf bir süreci izliyor. Öncelikle hava gücüyle sınırlı operasyonlar başlatılıyor, hedeflere ulaşılamadığında "İmparatorluk çöküyor" algısı yaratılıyor ve bu panik atmosferi, kamuoyuna kara harekatını "mecburiyet" gibi sunmak için bir basamak olarak kullanılıyor.
Hukuki Bir Manevra Olarak Savaş
"Çekiç" kod adlı operasyonun sadece askeri bir zorunluluk değil, aynı zamanda yasal bir kılıf olduğu da iddialar arasında. Mevcut ABD yasalarına göre Kongre onayı olmadan yürütülen operasyonlar 60 günle sınırlandırılıyor. "Epic Fury" operasyonunun 40 günün ardından ateşkese gitmesi ve ardından yeni bir isimle farklı bir operasyonun paketlenmesi, savaşın hukuki sınırlarını aşmak için bir "süre uzatma" çabası olarak değerlendiriliyor.
Neoconların tarihsel olarak 1998’deki "Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi" raporuna sadık kaldıkları ve İsrail lobisiyle kurdukları organik bağın, bugünkü İran karşıtı tutumun temelindeki ana motivasyon olduğu belirtiliyor. Bugünün Washington'unda atılacak adımlar ise büyük oranda Çin ile yürütülen diplomatik süreçlere ve iç siyasette oluşacak harekat desteğine endeksli görünüyor.
