İzmir’de Gündoğdu Meydanı’nda buluşan binlerce emekçi, farklı kollarla yürüyerek ortak bir irade sergiledi; ancak alanın coşkusu, sendikal bürokrasinin yarattığı katılım eksikliği ve taleplerin zayıflığıyla gölgelendi.
İzmir, 2026 1 Mayıs’ında bir kez daha Türk-İş, DİSK, KESK, TMMOB, TTB ve İzmir Barosu’nun öncülüğünde, geniş bir emek ve demokrasi platformuyla Gündoğdu Meydanı’nda birleşti. Kentin üç ana noktasından başlayan yürüyüş kollarının yanı sıra, ilçelerden gelen katılımlarla meydan doldurulmaya çalışıldı. Ancak bu tablo, sadece bir miting organizasyonundan öte, şehrin yıllara dayanan sınıf birikiminin ve bölünmeye karşı geliştirilen refleksin bir yansımasıydı.
Direnişin sesi meydanda yankılandı
Mitingin en dikkat çekici ve gerçekçi anları, bir yılı aşkın süredir hakları için mücadele veren Temel Conta ve DIGEL Tekstil işçilerinin konuşmalarıydı. Sendikal hakları tanımayan işverenlere ve onları destekleyen iktidar politikalarına karşı yükselen bu öfke, meydandaki en somut talep haline geldi. İşçiler, sadece kendi direnişlerini anlatmakla kalmadı, dayanışmanın yetersizliğine de dikkat çekerek sınıf mücadelesinin daha güçlü bir örgütlülük gerektirdiğini vurguladı.
Ekonomik krizin ve hak gasplarının gölgesinde
İzmir’deki 1 Mayıs, aslında çok daha büyük bir toplumsal huzursuzluğun üzerine kuruluydu. Tüpraş işçilerinin sözleşme tepkisinden, belediye işçilerinin grevlerine; eğitimcilerin şiddete karşı boykotlarından, emeklilerin yoksulluk sınırındaki yaşamına kadar geniş bir yelpazedeki öfke, meydanın nesnel zeminini oluşturuyordu. Kadın cinayetlerine karşı yükselen isyan ve emperyalist saldırganlığa karşı atılan sloganlar, alandaki taleplerin çeşitliliğini artırsa da, sendikal bürokrasinin kitleleri harekete geçirme konusundaki isteksizliği, katılım oranlarını sınırlı tuttu.
Sendikal bürokrasi ve alanın eksikleri
Geçtiğimiz yıllara kıyasla katılımın benzer seviyelerde kalması, sendikaların üyelerini alana çekme konusundaki yetersizliğini bir kez daha gözler önüne serdi. Kortejlerdeki pankart çeşitliliğinin zayıflığı ve taleplerin daha çok siyasi partilerin söylemleriyle sınırlı kalması, sendikal yapının işçi sınıfının dinamizmini tam olarak yansıtamadığını gösterdi. Özellikle belediye başkanlarının kürsüye çıkarılmasına yönelik tepkiler, işçi düşmanı politikalarla anılan isimlerin alanda istenmediğini net bir şekilde ortaya koydu. Nitekim, grev kırıcılığıyla eleştirilen Cemil Tugay’ın alana girişi, işçilerin sert tepkisiyle karşılaştı ve konuşmasına izin verilmedi.
Bölünme girişimlerine karşı ortak irade
İzmir, geçmişte 1 Mayıs’ı parçalama girişimlerine karşı her zaman güçlü bir direnç göstermiştir. 2005 yılındaki ayrışma çabalarının işçilerin sağduyusuyla boşa çıkarılması, bugün de geçerliliğini koruyan bir ders niteliğinde. Bazı yapıların kendi ayrı 1 Mayıs kutlamalarını tercih etmesi, işçi sınıfının birliğini zayıflatan bir tutum olarak değerlendiriliyor.
Sonuç olarak İzmir’de 1 Mayıs, bir mitingden fazlasını ifade ediyor. Burada asıl mesele, bu birliği dağıtmak değil; onu daha kitlesel, daha işçileşmiş ve daha mücadeleci bir çizgiye taşımanın yollarını aramaktır. Sendikal bürokrasinin yarattığı engeller aşıldığı sürece, meydanlardaki sesin çok daha gür çıkacağı aşikâr.
