ABD Başkanı Donald Trump, Latin Amerika'dan Avrupa'ya uzanan bir coğrafyada izlediği stratejik hamlelerle dış siyasetteki ağırlığını pekiştirmeye devam ediyor.
ABD yönetiminin Latin Amerika üzerindeki nüfuzu, Kolombiya'daki başkanlık seçim sonuçlarıyla yeni bir boyut kazandı. ABD destekli avukat Abelardo de la Espriella'nın seçimi kazanması, bölgede sağ siyasetin güçlendiği bir döneme işaret ediyor. Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro'nun 2026 yılı başında görevden alınmasının ardından Meksika, Brezilya ve Arjantin gibi ülkelerle kurulan yakın temaslar, Washington'ın bölgesel stratejisinde önemli bir aşama olarak değerlendiriliyor. Kanada ile tesis edilen yeni iş birliği ise G-7 Zirvesi'ndeki elektrikli araç politikalarına ilişkin diyaloglarla somutlaşıyor.
Avrupa sahasında ise İngiltere Başbakanı Keir Starmer'ın olası istifasının, Londra ile Washington arasındaki dış politika uyumsuzluğunu giderebileceği öngörülüyor. İspanya Başbakanı Pedro Sanchez'in eşi Begona Gomez hakkında yürütülen yolsuzluk soruşturması ve pasaportuna el konulması süreci, bölgedeki siyasi dengelerin hukuk mekanizmaları üzerinden nasıl etkilenebileceğine dair tartışmaları beraberinde getiriyor.
Küresel ölçekte güç arayışı
İran ve Ortadoğu politikalarında İsrail lobisinin etkisinin devam ettiği gözlemlenirken, Trump yönetiminin iç siyasetteki ekonomik iyileşmeleri bir manivela olarak kullandığı belirtiliyor. Petrol fiyatlarının düşüşü ve istihdam verilerindeki olumlu tablo, ABD Başkanı'nın İsrail üzerindeki baskısını artırma kapasitesini güçlendiriyor.
Paris'teki G-7 buluşmalarında sergilenen yüksek özgüven, Beyaz Saray'ın mevcut dış politika rotasından duyduğu memnuniyeti yansıtıyor. Yine de uluslararası gözlemciler, siyonist lobinin stratejik hedefleri ile ABD'nin yeni küresel rotasının çatışma potansiyeli taşıdığını vurguluyor. Trump, ipin ucunu bırakmadan dengeleri yönetmeye çalışırken, gerçek nüfuz alanlarının sınırları önümüzdeki süreçte netleşecek.
Dünya siyasetindeki bu yeni dizilim, geleneksel ittifakların yerini daha pragmatik ve doğrudan müdahaleci bir anlayışa bıraktığını ortaya koyuyor. Özellikle İspanya örneğinde görülen yargısal süreçler, ABD'nin Avrupa'daki muhalif seslere karşı izleyeceği "yakın markaj" politikasının bir yansıması olarak okunuyor. Önümüzdeki dönemde, İsrail lobisinin stratejileri ve İran ile yürütülen diplomatik süreçler, ABD'nin küresel liderlik iddiasının nihai sınavı olacak.
