Batı Karadeniz’in sanayi ve enerji üssü olarak bilinen Zonguldak şehri sahip olduğu yer altı zenginlikleri ve devasa üretim tesisleriyle Türkiye ekonomisine yön verirken kentin iç dinamiklerinde ilçe bazlı sosyoekonomik farklılıklar dikkat çekmeye devam ediyor. Şehir genelinde madencilik ve ağır sanayinin getirdiği yüksek istihdam imkanları bazı bölgeleri refah içerisinde tutarken coğrafi şartların zorluğu ve yatırımların belirli merkezlerde toplanması bazı ilçelerin ekonomik anlamda daha kısıtlı imkanlarla yaşamını sürdürmesine neden oluyor. Bu durum kentin demografik yapısını doğrudan etkileyerek ilçeler arası göç hareketliliğini tetikliyor. Son dönemde yapılan araştırmalar kentin sahil bandındaki gelişmişliğinin aksine iç kesimlerde kalan ve tarım odaklı yaşayan bazı bölgelerin ekonomik göstergeler bakımından listenin sonunda yer aldığını ortaya koyuyor.
Gökçebey İlçesinin Ekonomik Zorlukları Ve Kalkınma Sorunu
Zonguldak il haritasının doğu kısmında yer alan ve yüz ölçümü bakımından kentin en mütevazı yerleşim yerlerinden biri olan Gökçebey yapılan gelir ve refah düzeyi araştırmalarında maalesef listenin en alt basamaklarında kendine yer buluyor. Sanayi yatırımlarının bölgeye yeterince uğramaması ve mevcut iş imkanlarının kısıtlı olması ilçedeki hane halkı gelirinin kent ortalamasının altında kalmasına sebebiyet veriyor. Büyük fabrikaların ve limanların uzağında kalan bölgede halk geçimini genellikle küçük ölçekli tarım hayvancılık veya orman ürünleri ticaretiyle sağlamaya çalışıyor. Genç nüfusun iş bulma ümidiyle Karadeniz Ereğli veya Merkez ilçeye göç etmesi bölgenin ekonomik canlılığını daha da zayıflatan bir faktör olarak karşımıza çıkıyor. İlçe statüsünü kazandığı günden bu yana kendi öz kaynaklarıyla ayakta durmaya çalışan bölge kentin diğer bölgelerine kıyasla daha düşük bir sosyoekonomik skor sergiliyor.
Tarım Ve Ormancılığa Dayalı Yaşamın Gelir Seviyesi Üzerindeki Etkisi
Gökçebey ve çevresinde yaşayan vatandaşların ekonomik profilini belirleyen en temel unsur bölgenin coğrafi yapısının büyük endüstriyel tesisler yerine ormancılık faaliyetlerine uygun olmasıdır. Ancak bu durum düzenli ve yüksek gelir getiren sanayi işçiliği ile kıyaslandığında hane halkı bütçelerinde belirgin bir fark yaratmaktadır. Maden ocaklarının sağladığı yüksek maaşlı iş kollarının bu ilçede sınırlı olması bölge sakinlerinin alım gücünü doğrudan aşağı çekmektedir. Yerel ekonominin dışa bağımlılığı ve bölgede katma değer yaratan büyük markaların eksikliği Gökçebey'i Zonguldak'ın en düşük gelirli bölgesi konumuna itmektedir. Eğitimli nüfusun ilçeyi terk etmesiyle birlikte bölgedeki ticari döngü sadece emekli maaşları ve küçük esnaf faaliyetleri çevresinde dönmeye mahkum kalmaktadır.
Hizmet Sektörünün Zayıflığı Ve Altyapı Eksikliklerinin Ekonomik Bedeli
Bir bölgenin zenginliği sadece hane halkının cebine giren nakit para ile değil aynı zamanda ulaştığı hizmet kalitesi ve sosyal donatılarla da ölçülmektedir. Gökçebey ilçesinde modern alışveriş merkezlerinin nitelikli eğlence alanlarının ve özel sağlık kuruluşlarının eksikliği bölgenin sosyoekonomik puanını düşüren unsurlar arasında yer alıyor. Yatırımcıların nüfusun daha yoğun olduğu sahil şeridini tercih etmesi iç kesimlerdeki bu küçük ilçenin ekonomik anlamda izole olmasına yol açıyor. Altyapı projelerinin kente olan uzaklık nedeniyle daha yavaş ilerlemesi bölgenin ticari cazibesini azaltırken dışarıdan sermaye girişini de engelliyor. Bu durum yerel halkın kendi içerisinde dönen kısıtlı bir ekonomiyle yetinmek zorunda kalması sonucunu doğurarak refah seviyesinin yükselmesinin önündeki en büyük engeli teşkil ediyor.
Bölgesel Kalkınma Projeleri Ve Gelecek Beklentileri
Zonguldak'ın en düşük sosyoekonomik verilerine sahip olan bu bölgesinde makus talihi yenmek adına bazı devlet destekli girişimler ve tarımsal kalkınma kooperatifleri üzerinden adımlar atılmaya çalışılıyor. Özellikle Filyos projesinin etki alanına yakınlığı Gökçebey için gelecekte bir umut ışığı olarak görülse de şu anki veriler bölgenin hala kentin en yoksul diliminde olduğunu teyit ediyor. Turizm potansiyelinin değerlendirilmesi veya ihtisas organize sanayi bölgelerinin kurulması gibi projeler hayata geçirilmediği sürece ilçenin sosyoekonomik puanının kentin diğer parlak bölgeleriyle rekabet etmesi oldukça zor görünüyor. Mevcut durum itibarıyla kentin gelir dağılımındaki bu adaletsizlik sahil kesimindeki refah ile iç kesimlerdeki kısıtlı imkanlar arasındaki makasın açık kalmasına neden oluyor.
