Ekonomik darboğaz ve iç siyasi tıkanıklıkların gölgesinde sahneye çıkan Yıldırımhan füzesi, iktidarın 'iç cephe'yi konsolide etme çabalarının son halkası olarak dikkat çekiyor.
SAHA Fuarı’nda tanıtılan ve Türkiye’nin menzil kapasitesinde iddialı bir çıta olarak sunulan Yıldırımhan füzesi, sadece askeri bir teknoloji tartışması değil, aynı zamanda siyasi bir sembolizm olarak da öne çıkıyor. Üzerinde Osmanlı Padişahı Yıldırım Bayezid’in tuğrasını ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün imzasını taşıyan bu füze, farklı siyasi kesimleri tek bir "milli gurur" çatısı altında toplama girişimi olarak yorumlanıyor.
Siyasi İletişimin Yeni Aracı
İktidarın, özellikle seçim süreçlerinde başvurmayı tercih ettiği militarist söylemler, vatandaşların yaşam koşulları üzerindeki baskıyı perdelemek için kullanılıyor. Geçtiğimiz yıllarda TGC Anadolu gemisinin kent kent gezdirilmesine benzer bir stratejiyle, Yıldırımhan füzesi de benzer bir "güçlü lider, güçlü Türkiye" retoriğinin parçası haline getirildi. Ekonomik kriz, yüksek enflasyon ve hayat pahalılığıyla mücadele eden geniş kitleler için bu tür savunma projeleri, siyasi belirsizlik ortamında bir tür "güvence" algısı yaratmayı hedefliyor.
Fuar Alanındaki Çelişkiler
Yıldırımhan füzesinin tanıtıldığı aynı fuar alanında, İsrail’in tedarikçisi konumundaki uluslararası şirketlerin boy göstermesi ise dikkat çeken bir başka nokta. Bir yandan İsrail’e karşı bölgesel bir güç rekabeti vurgusu yapılırken, diğer yandan bu şirketlerle aynı çatı altında bulunulması, hükümetin dış politika söylemi ile pratikleri arasındaki mesafeyi gözler önüne seriyor. Ayrıca, henüz prototip aşamasında olan ve teknik kapasitesi test edilmemiş bir füzenin bu denli ön plana çıkarılması, askeri bir ihtiyaçtan ziyade iç siyasi hesaplarla ilişkilendiriliyor.
Ekonomik Gerçekler ve Savunma Bütçesi
Türkiye’nin askeri-sınai kompleksi, özellikle son yıllarda ciddi bir sermaye birikimi ve büyüme yaşadı. Ancak bu büyüme, dışa bağımlılıktan tamamen kopmuş değil; nitekim motor teknolojileri veya uluslararası yaptırımlar gibi örnekler, yerli üretim iddiasının sınırlarını belirliyor.
İşçi sınıfı ve emekçiler için ise durum oldukça farklı. Temel ihtiyaçların ve sosyal devlet yatırımlarının artırılması gereken bir dönemde, kaynakların büyük kısmının silahlanmaya yönlendirilmesi, toplumsal refahın önündeki engellerden biri olarak görülüyor. Uzmanlara göre; gerçek bir güvenlik ve istikrar arayışı, bölgesel çatışmaları körükleyen militarist politikalarla değil, diplomasiyi ve barışı önceleyen demokratik bir yaklaşımla mümkün olabilir.
